Als je aan Chili denkt, dwalen je gedachten waarschijnlijk direct af naar de gortdroge Atacama-woestijn in het noorden of de iconische granieten pieken van Torres del Paine in het diepe zuiden. Maar halverwege, waar de Chileense kustlijn langzaam in duizend stukjes uiteenvalt, ligt een plek die door de meeste toeristen straal voorbij wordt gereden: Chiloé.
Dit eiland is de “vreemde eend in de bijt” van Zuid-Amerika. Het is er groener dan Ierland, het regent er negen van de tien keer (geen grap, neem een fatsoenlijk regenpak mee) en de lokale cultuur is zo eigenzinnig dat je soms vergeet dat je nog in Chili bent. Chiloé is de plek waar je naartoe gaat als je klaar bent met de toeristische ‘highway’ en behoefte hebt aan een bestemming die aanvoelt als een kruising tussen een Hobbit-dorp en een ruig vissersgehucht uit een roman van Isabel Allende.
Eten uit een gat in de grond: De Curanto-ervaring
Laten we direct met de deur in huis vallen: je gaat naar Chiloé voor het eten. Maar vergeet je dieet en vergeet de standaard empanadas die je in de rest van het land krijgt. Op dit eiland draait alles om de Curanto. Dit is geen simpel gerecht; dit is een sociaal evenement waar een hele buurt voor uitloopt.
Het proces is een spektakel op zich. Ze graven een diep gat in de grond, gooien daar gloeiend hete stenen in die urenlang in een vuur hebben gelegen, en stapelen dat vervolgens vol met een onmogelijke hoeveelheid ingrediënten: kilo’s mosselen (ter grootte van je hand), kokkels, kip, varkensvlees, worsten en natuurlijk aardappelen. Dat geheel wordt afgedekt met de enorme bladeren van de Nalca-plant (een soort reuzenrabarber) en een laag aarde, zodat alles urenlang in zijn eigen sap kan stomen.
Mijn ervaring: Toen ik mijn eerste bord Curanto voorgeschoteld kreeg, dacht ik dat het een grap was. Het was een berg voedsel waar een gemiddeld gezin een week van kan eten. De smaak? Een bizarre maar verslavende combinatie van rook, de ziltige oceaan en aardse tonen. Zoek een lokale fogón (een houten schuur met een vuurplaats in het midden) in de buurt van de dorpjes Castro of Dalcahue voor de meest authentieke ervaring. Je gaat rollend naar huis, maar het is het waard.
Foto door Cristian Salinas Cisternas.
Palafitos en houten kerken: Architectuur voor zeelieden
In de hoofdstad Castro zie je iets wat je nergens anders in Chili ziet: de Palafitos. Dit zijn felgekleurde huizen op houten palen die boven het water bungelen. Waarom? Omdat de grond vroeger duur was, maar het water van niemand.
De bewoners bouwden hun huizen dus gewoon boven de getijden. Bij eb zien ze er een beetje onhandig en sprieterig uit op hun lange ‘poten’, maar bij vloed weerspiegelen ze prachtig in de oceaan. Het is de ultieme plek voor die ene jaloersmakende Instagram-foto.
En dan zijn er de kerken. Chiloé staat vol met houten kerken die door scheepsbouwers zijn getimmerd. Omdat er op het eiland nauwelijks steen te vinden was, gebruikten ze hun kennis van schepen. Het resultaat?
Kerken waarbij geen enkele spijker is gebruikt; alles zit vast met vernuftige houten verbindingen. Ze staan op de UNESCO-werelderfgoedlijst, maar voelen totaal niet aan als stoffige musea. Stap er eens eentje binnen terwijl de regen tegen de ramen klettert; de geur van oud hout en de stilte zijn magisch.
Het bos waar de heksen wonen
Als je een auto huurt (en dat moet je doen, want de bussen rijden volgens een schema dat alleen de chauffeur begrijpt), rijd dan naar het Parque Nacional Chiloé. Hier vind je het Sendero Muelle de las Almas (de Pier van de Zielen). Volgens de lokale legende komen hier de zielen van de overledenen samen om door een mythische veerman opgehaald te worden.
Wandelend door de bossen van Chiloé begrijp je direct waar die verhalen vandaan komen. Het is er dichtbegroeid, bemost en vaak gehuld in een mysterieuze mist. De bewoners zijn bloedserieus over hun mythologie. Ze geloven oprecht in de Caleuche (een spookschip dat ’s nachts licht geeft op zee) en in de Trauco (een lelijk bosmannetje dat verantwoordelijk wordt gehouden voor onverklaarbare zwangerschappen – een handig excuus, nietwaar?). Als je ’s avonds door de mist langs de kust rijdt, begin je er bijna zelf in te geloven.
De sfeer: Waarom je hier móét zijn
Wat Chiloé echt onderscheidt van de rest van Chili, is de traagheid. In Santiago rent iedereen zich rot, maar hier bepaalt de getijde het ritme van de dag. De mensen zijn stug aan de buitenkant (verhard door de wind en regen), maar zodra je een praatje maakt bij een kraampje met lokale wol of ambachtelijke kaas, merk je de oprechte gastvrijheid.
Overnachten op Chiloé: 3 Unieke Slaapplekken
| Slaapplek | Waarom hier? | De Vibe |
| Palafito 1326 (Castro) | Slapen in een luxe versie van de iconische paalwoningen. | Hip, knus en je hoort het water letterlijk onder je bed klotsen als het vloed wordt. |
| Tierra Chiloé | Voor als je de loterij hebt gewonnen (of je partner echt wilt imponeren). | Een architectonisch meesterwerk van glas en hout. Het uitzicht over de baai bij zonsopgang is onvergetelijk. |
| Refugio Pullao | Een kleinschalige lodge midden in de natuur, gericht op rust en vogels kijken. | Puur, duurzaam en de perfecte plek om die Curanto uit te buiken terwijl je uitkijkt over de wetlands. |
Omdat Chiloé een eiland is van hout en water, moet je daar natuurlijk ook in slapen. Vergeet de standaard zakenhotels; kies voor karakter.
De conclusie voor de Reis-Expert
Chiloé is niet voor de zon aanbidder of de reiziger die alles strak georganiseerd en steriel wil hebben. Het is voor de avonturier die houdt van rubberlaarzen, mystieke verhalen, verse zeevruchten en een landschap dat elke vijf minuten verandert. Het is ruig, het is nat en het ruikt er naar haardvuur en zout water. Maar het is zonder twijfel het meest karaktervolle en authentieke stukje Chili dat je zult vinden.
Dus: pak die ferry vanuit Pargua, laat je GPS voor wat het is en verdwaal op dit wonderlijke eiland. Je zult er geen spijt van krijgen – zolang je die regenjas maar niet vergeet.
